Alfabet staroangielski

Alfabet staroangielski służył do zapisu angielszczyzny mniej więcej od VII do XII wieku. Obejmuje litery takie jak ash, eth, thorn i wynn.

31 form liter · ok. VII–XII w. n.e.

A

a · /ɑ/

A z makronem

ā · /ɑː/

Ash

æ · /æ/

Historycznie ligatura ae, używana w języku staroangielskim jako odrębna litera samogłoskowa

Ash z makronem

ǣ · /æː/

B

b · /b/

C

c · /k ~ tʃ/

Zwykle k; w niektórych kontekstach wymawiane jak ch

D

d · /d/

Eth

ð · /θ ~ ð/

Używana do zapisu dźwięków th i często wymienna z thorn

E

e · /e/

E z makronem

ē · /eː/

F

f · /f ~ v/

Między dźwiękami dźwięcznymi mogła brzmieć jak v

G

g · /ɡ ~ j ~ ɣ/

Zależnie od kontekstu mogła oznaczać g, y lub spółgłoskę szczelinową

H

h · /h ~ x ~ ç/

Na początku zwykle h; po niektórych samogłoskach spółgłoska szczelinowa

I

i · /i/

I z makronem

ī · /iː/

L

l · /l/

M

m · /m/

N

n · /n/

O

o · /o/

O z makronem

ō · /oː/

P

p · /p/

R

r · /r/

S

s · /s ~ z/

Między dźwiękami dźwięcznymi mogła brzmieć jak z

T

t · /t/

Thorn

þ · /θ ~ ð/

Używana do zapisu dźwięków th i często wymienna z eth

U

u · /u/

U z makronem

ū · /uː/

Wynn

w · /w/

Oznacza w i we współczesnych wydaniach jest często drukowana jako w

X

x · /ks/

Y

y · /y/

Oznaczała przednią samogłoskę zaokrągloną, inaczej niż y we współczesnym angielskim

Y z makronem

ȳ · /yː/

Historia

Wczesny język staroangielski zapisywano również runami anglosaskimi. Pismo łacińskie zaczęło dominować po rozpowszechnieniu się chrześcijaństwa w Anglii od VII wieku, a liter ash, eth, thorn i runicznej wynn używano do zapisu dźwięków, których podstawowy alfabet łaciński nie oddawał dogodnie.

Pisownia staroangielska nigdy nie była całkowicie jednolita. Współczesne wydania często zastępują wynn literą w oraz dodają makrony lub kropki, jak w ā, ċ i ġ, aby ułatwić lekturę; znaki te nie stanowiły stałej części średniowiecznego alfabetu.

Źródła

Formy liter są zgodne z Unicode, a wartości fonetyczne odpowiadają standardowym opisom fonologii staroangielskiej.