الفبای یونانی

الفبای یونانی از قرن هشتم پیش از میلاد برای نوشتن زبان یونانی به کار می‌رفته است. 24 حرفِ آن نخستین الفبایی بودند که حروفِ واکه‌دار داشتند و نیای خط لاتین و سیریلیک‌اند.

24 حرف · از حدود قرن هشتم پیش از میلاد تا امروز

Alpha

a · /a/

گاو

Beta

b · /b/

خانه

Gamma

g · /ɡ/

شتر

Delta

d · /d/

درب

Epsilon

e · /e/

e ساده

Zeta

z · /zd/

احتمالاً سلاح

Eta

ē · /ɛː/

احتمالاً حصار

Theta

th · /tʰ/

احتمالاً چرخ

Iota

i · /i/

احتمالاً دست

Kappa

k · /k/

احتمالاً کفِ دست

Lambda

l · /l/

احتمالاً میلهٔ راندنِ دام

Mu

m · /m/

احتمالاً آب

Nu

n · /n/

احتمالاً ماهی

Xi

x · /ks/

احتمالاً تکیه‌گاه

Omicron

o · /o/

o کوچک

Pi

p · /p/

احتمالاً دهان

Rho

r · /r/

احتمالاً سر

Sigma

s · /s/

احتمالاً دندان

Tau

t · /t/

احتمالاً نشانه

Upsilon

y · /y/

u ساده

Phi

ph · /pʰ/

خاستگاه نامعلوم

Chi

ch · /kʰ/

خاستگاه نامعلوم

Psi

ps · /ps/

خاستگاه نامعلوم

Omega

ō · /ɔː/

o بلند

تاریخ

الفبای یونانی در حدود قرن هشتم پیش از میلاد از الفبای فنیقی تکوین یافت و نخستین الفبایی بود که برای واکه‌ها حروف داشت. نام «الفبا» (alphabet) از نام دو حرفِ نخستِ آن، یعنی alpha و beta، گرفته شده است.

این الفبا همراه با فرهنگ و دانش یونانی گسترش یافت. الفبای لاتین، سیریلیک و قبطی از آن ریشه گرفته‌اند و همین 24 حرف امروز نیز برای نوشتن زبان یونانی به کار می‌روند.

منابع

ترتیب و شکل نویسه‌ها از Unicode پیروی می‌کند؛ نام‌ها و آواها از بازسازی‌های معیارِ دوران کلاسیک گرفته شده‌اند.