Fehu
f · /f/
bydło, majątek ruchomy
Alfabet starszego futharku
Starszy futhark jest najstarszym znanym alfabetem runicznym. Używano go do zapisu wczesnych języków germańskich w Europie Północnej.
24 runy · II–VIII w. n.e.
Uruz
u · /u(ː)/
tur
Thurisaz
þ · /θ ~ ð/
olbrzym lub thurs
Ansuz
a · /a/
bóg, jeden z Asów
Raidho
r · /r/
jazda, podróż
Kenaz
k · /k/
pochodnia lub wrzód
Gebo
g · /ɡ/
dar
Wunjo
w · /w/
radość
Hagalaz
h · /h/
grad
Nauthiz
n · /n/
potrzeba, niedola
Isaz
i · /i(ː)/
lód
Jera
j · /j/
rok, żniwa
Eihwaz
ï · possibly /x/
cis
Perthro
p · /p/
znaczenie nieznane
Algiz
z · /z/
prawdopodobnie łoś
Sowilo
s · /s/
słońce
Tiwaz
t · /t/
bóg Tiwaz
Berkano
b · /b/
brzoza
Ehwaz
e · /e/
koń
Mannaz
m · /m/
człowiek, osoba
Laguz
l · /l/
woda, jezioro
Ingwaz
ŋ · /ŋ/
bóg Ing
Dagaz
d · /d/
dzień
Othala
o · /o(ː)/
odziedziczony majątek
Historia
Nazwa futhark pochodzi od pierwszych sześciu run tradycyjnego szeregu: f, u, th, a, r i k. Starszy futhark występuje w germańskich inskrypcjach z okresu od około II do VIII wieku n.e. na przedmiotach z metalu, kamienia, kości i drewna.
Szereg runiczny zmieniał się później zależnie od regionu. W Anglii i Fryzji rozwinął się w anglosaski futhorc, a w Skandynawii powstał 16-znakowy młodszy futhark używany przez większość epoki wikingów.
Źródła
Kolejność i formy znaków są zgodne z Unicode, a nazwy i brzmienie zrekonstruowano na podstawie źródeł runologicznych.
- Konsorcjum Unicode, pismo runiczne (U+16A0-U+16FF)
- Michael P. Barnes, Runes: A Handbook (2012)
Powiązane narzędzia